Czym jest KYB? KYB, czyli Know Your Business (Poznaj Swój Biznes), to proces weryfikacji tożsamości, struktury własności i statusu prawnego partnerów biznesowych, dostawców i klientów — zarówno przed nawiązaniem, jak i w trakcie trwania relacji biznesowej. KYB rozwinął się jako część szerszych ram KYC (Know Your Customer). KYC obejmuje ogólną należyta staranność wobec klienta, stosując się zarówno do osób fizycznych, jak i prawnych. KYB jest bardziej specyficzny: koncentruje się w szczególności na podmiotach prawnych. Kluczowe pytanie brzmi nie tylko, kim jest dana osoba, ale czym faktycznie jest firma, kto jest jej właścicielem i kto działa w jej imieniu. KYB pojawił się w odpowiedzi na wyraźną lukę regulacyjną. Przez dziesięciolecia tożsamość osób fizycznych podlegała ścisłej kontroli, podczas gdy firmy działały w oparciu o znacznie słabsze wymagania. W rezultacie podmioty prawne stały się narzędziem do ukrywania prania pieniędzy, finansowania terroryzmu i innych

Dlaczego tożsamość biznesowa jest ważna dla AI Sztuczna inteligencja zmienia sposób, w jaki firmy przetwarzają dane, oceniają ryzyko i podejmują decyzje. Instytucje finansowe wykorzystują AI do wykrywania oszustw, oceny ryzyka kredytowego i weryfikacji tożsamości kontrahentów. W różnych branżach zautomatyzowane systemy coraz częściej polegają na AI w celu weryfikacji dostawców, partnerów i klientów przed zawarciem umów lub transakcji. We wszystkich tych przypadkach istnieje jedno wspólne wymaganie: system AI potrzebuje dokładnych, zweryfikowanych informacji o tym, z kim ma do czynienia. To właśnie tutaj kod LEI staje się niezbędny. Czego AI faktycznie potrzebuje od danych biznesowych? AI jest tak dobra, jak dane, na których się opiera. Ta zasada jest szczególnie prawdziwa w przypadku danych tożsamości biznesowej. Rozważmy prosty przykład: „Volkswagen AG”, „Volkswagen Aktiengesellschaft” i „VW Group” odnoszą się do tej samej firmy. Jednak dla maszyny wyglądają one jak trzy zupełnie oddzielne podmioty. Co

Czym jest DORA? Akt o cyfrowej odporności operacyjnej — znany jako DORA — to rozporządzenie (UE) 2022/2554, przyjęte przez Parlament Europejski i Radę 14 grudnia 2022 r. UE opublikowała je w Dzienniku Urzędowym 27 grudnia 2022 r. Weszło w życie 16 stycznia 2023 r. i stało się w pełni stosowalne 17 stycznia 2025 r. DORA wypełnia konkretną lukę w unijnych regulacjach finansowych. Przed DORA instytucje finansowe zarządzały ryzykiem operacyjnym głównie poprzez odkładanie kapitału. Jednak to podejście nie obejmowało w wystarczającym stopniu zakłóceń związanych z ICT, które mogą dotknąć wiele instytucji jednocześnie, gdy wspólny dostawca technologii zawiedzie. Dlatego DORA wprowadza jednolite ramy w całej UE dla zarządzania ryzykiem ICT, zgłaszania incydentów, testowania odporności operacyjnej oraz nadzoru nad zewnętrznymi dostawcami technologii. Kto musi przestrzegać DORA? DORA ma zastosowanie do dwóch głównych grup organizacji zaangażowanych w usługi technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) w sektorze finansowym.

LEI nie jest już ograniczony do instytucji finansowych Większość firm początkowo zakłada, że kod LEI dotyczy wyłącznie banków lub dużych instytucji finansowych. Jednak to postrzeganie jest przestarzałe. W ciągu ostatniej dekady rola LEI znacznie się rozszerzyła na wiele sektorów i jurysdykcji. Obecnie firmy napotykają wymagania dotyczące LEI, gdy angażują się w bardziej zaawansowane działania finansowe. Obejmuje to na przykład inwestowanie na rynkach, ubieganie się o finansowanie, dokonywanie płatności transgranicznych, uczestnictwo w regulowanych środowiskach lub interakcje z instytucjami finansowymi. Do 2026 roku LEI wyraźnie stanie się częścią globalnej infrastruktury finansowej. W niektórych krajach jest już głęboko osadzony w ramach regulacyjnych. W innych jego przyjęcie przyspiesza w ramach szerszych inicjatyw cyfryzacji i przejrzystości. W rezultacie potrzeba posiadania LEI zależy przede wszystkim od działalności biznesowej, a nie wyłącznie od wielkości firmy czy branży. Czym jest kod LEI? Identyfikator Podmiotu Prawnego (LEI) to 20-znakowy

Zasada FATF Travel Rule (Rekomendacja 16) wymaga od instytucji finansowych uwzględniania informacji o nadawcy i odbiorcy w niektórych transakcjach. Ten artykuł wyjaśnia, co ta zasada oznacza w praktyce, dlaczego zgodność z FATF Travel Rule może być trudna oraz jak ustrukturyzowane identyfikatory, takie jak LEI, pomagają rozwiązać to wyzwanie. Czym jest zasada FATF Travel Rule? Zasada FATF Travel Rule to globalny standard (Rekomendacja 16), który wymaga od instytucji finansowych uwzględniania zweryfikowanych informacji o inicjatorze i beneficjencie w niektórych transakcjach finansowych, zwłaszcza w płatnościach transgranicznych. Celem jest uczynienie transakcji możliwymi do śledzenia i zmniejszenie ryzyka prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu. Czym jest FATF i skąd wzięła się zasada Travel Rule? Grupa Zadaniowa ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF) to międzynarodowy organ ustanowiony w 1989 roku przez G7. Jego rolą jest opracowywanie globalnych standardów w celu zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. FATF nie

Czy technologia vLEI może w przyszłości zastąpić hasła w uwierzytelnianiu biznesowym? Świat cyfrowy nadal w dużej mierze opiera się na hasłach. Każdego dnia ludzie logują się do systemów, zatwierdzają transakcje i uzyskują dostęp do platform za pomocą kont użytkowników i haseł. W kontekście biznesowym podejście to ma jednak istotne ograniczenie. Hasło jedynie dowodzi, że ktoś był w stanie uzyskać dostęp do konta. Nie dowodzi ono, jaką organizację reprezentuje ta osoba ani jaka jest jej oficjalna rola w tej organizacji. W tym miejscu widoczne stają się ograniczenia obecnych systemów uwierzytelniania. Jednocześnie na arenie międzynarodowej opracowywane są nowe rozwiązania, które mają umożliwić organizacjom cyfrowe i wiarygodne udowodnienie swojej tożsamości i uprawnień. Jednym z tych powstających rozwiązań jest technologia vLEI. Dlaczego hasła nie wystarczają do uwierzytelniania biznesowego Uwierzytelnianie oparte na hasłach zostało pierwotnie zaprojektowane dla indywidualnych użytkowników. W przypadku zastosowania do organizacji pojawia

Dlaczego LEI jest używany w USA W Stanach Zjednoczonych kod LEI jest używany w sytuacjach, gdy działalność firmy wiąże się z regulowanymi transakcjami finansowymi lub korzystaniem z profesjonalnych usług finansowych. LEI nie został stworzony jako ogólny identyfikator firmy ani jako substytut rejestru handlowego. Jego celem jest umożliwienie technicznie poprawnego przetwarzania transakcji finansowych w sytuacjach, gdy raportowanie transakcji jest obowiązkowe. Podejście USA jest praktyczne: LEI ma zastosowanie tam, gdzie dostawca usług finansowych musi przekazać dane dotyczące transakcji i gdzie unikalna identyfikacja podmiotu prawnego jest do tego celu niezbędna. Jeśli taki obowiązek nie powstaje, nie ma potrzeby posiadania LEI. Aby uzyskać szerszy przegląd regulacyjny, zapoznaj się z naszym szczegółowym przewodnikiem na temat Kodu LEI w USA: Co należy wiedzieć. W jakich sytuacjach LEI staje się faktycznie niezbędny w USA LEI staje się niezbędny w Stanach Zjednoczonych, gdy firma uczestniczy w transakcjach finansowych

Dlaczego LEI to nie tylko formalny wymóg Wiele firm po raz pierwszy styka się z kodem LEI, gdy bank, broker lub inny dostawca usług finansowych informuje je o konieczności jego posiadania. Wymóg ten często wydaje się kolejnym formalnym krokiem, zanim transakcja będzie mogła zostać zrealizowana. Z perspektywy firmy LEI może wydawać się jedynie numerem bez wyraźnej wartości praktycznej. W rzeczywistości Identyfikator Podmiotu Prawnego (LEI) służy jako globalny identyfikator dla podmiotów prawnych. Rynki finansowe i organy regulacyjne na całym świecie polegają na nim. Unia Europejska szeroko przyjęła LEI, ponieważ łączy on transakcje, kontrahentów i ryzyka w jasny i maszynowo czytelny sposób. Taka struktura pozwala władzom na automatyczne nadzorowanie rynków, transgranicznie i na dużą skalę. Dlaczego firmy w UE muszą posiadać LEI Rynki finansowe w Unii Europejskiej obsługują dużą liczbę transakcji z udziałem podmiotów prawnych. Transakcje te obejmują więcej niż tylko kupno

Cyberbezpieczeństwo nie zaczyna się od technologii, lecz od zaufania Cyberbezpieczeństwo jest często opisywane jako wyzwanie techniczne. W dyskusji dominują zapory sieciowe, kontrole dostępu, systemy monitorowania i narzędzia reagowania na incydenty. Choć środki te są niezbędne, nie są one punktem wyjścia dla cyberbezpieczeństwa. W praktyce zaczyna się ono znacznie wcześniej — w momencie, gdy organizacja decyduje, z kim prowadzi interesy. Współczesny biznes jest głęboko połączony. Firmy polegają na zewnętrznych dostawcach usług, sprzedawcach, pośrednikach finansowych i partnerach ponad granicami. Każde połączenie tworzy wartość operacyjną, ale także wprowadza ryzyko. Gdy tożsamość partnera biznesowego jest niejasna, nieaktualna lub trudna do zweryfikowania, niemożliwe staje się wiarygodne oszacowanie tego ryzyka. Cyberbezpieczeństwo opiera się na zaufaniu. A zaufanie zaczyna się od wiedzy, z kim faktycznie mamy do czynienia. Dlaczego samo zabezpieczenie techniczne nie jest już wystarczające Techniczne kontrole bezpieczeństwa są zaprojektowane do ochrony systemów, ale zakładają, że